Archive for February, 2008

Daha önceki remoting uygulamaları makalelerimizden sonra sonra bir Remoting server’ının programatik olarak nasıl yapılandırılabileceğini görelim.

İlk olarak Remoting server’ımız üzerinde kullanılacak ve aşağıda listelenen method’lara sahip olan object’imizi (remotable type) oluşturalım.

• Default constructer. Console object’ine object’in construct olduğuna dair mesaj yazacaktır.
• Finalizer. Console object’ine object’in descruct edildiğine dair mesaj yazacaktır.
• GetExecutionCount. Hiçbir parametresi bulunmamaktadır ve executionCount değişkenini her seferinde 1 değer arttırarak geri döndürmekle görevlidir.

Listelenen method’lara göre kodumuz aşağıdaki gibi olmalıdır.

MyRemotableObject.cs

using System;
namespace ConfigSerAppProg.RemObjects
{
    public class MyRemoteObject : MarshalByRefObject
    {
        int executionCount = 0;

        // Constructer
        public MyRemoteObject()
        {
            executionCount = 0;
            Console.WriteLine("MyRemoteObject has been constructed...");
        }

        // Destructer
        ~MyRemoteObject()
        {
            Console.WriteLine("MyRemoteObject has been destructed...");
        }

        public int GetExecutionCount()
        {
            executionCount++;
            return executionCount;
        }
    }
}

NOT

Oluşturacağımız tüm kodlar farklı Visual Studio projeleri içerisinde oluşturulmalıdır. Örneğin Oluşturduğumuz MyRemotableObject class’ı ConfigSerAppProg.RemObjects projesi içerisinde ConfigSerAppProg.RemObjects namespace’i ile tanımlanmıştır. Dolayısı ile birazdan ConfigSerAppProgrammatic ismiyle oluşturacağımız Remoting server’ı projemizde bu proje tarafından oluşturulacak olan assembly’leri Add Reference menüsü aracılığı ile eklememiz gerekmektedir.

Şimdi MyRemotableObject olarak isimlendirdiğimiz object’i sunacak olan Remoting server’ımızı yazalım.

RemotingServer.cs

using System;
using System.Runtime.Remoting;
using System.Runtime.Remoting.Channels;
using System.Runtime.Remoting.Channels.Tcp;
using ConfigSerAppProg.RemObjects;
namespace ConfigSerAppProgrammatic
{
    public class RemotingServer
    {
        static void Main(string[] args)
        {
            IDictionary channelProperties = new Hashtable();
            channelProperties.Add("name", "MyTcpChannelName");
            channelProperties.Add("port", "1234");
            channelProperties.Add("priority", "1");

            TcpChannel tcpChannel = new TcpChannel(channelProperties, new SoapClientFormatterSinkProvider(), new SoapServerFormatterSinkProvider());

            ChannelServices.RegisterChannel(tcpChannel, false);
            RemotingConfiguration.RegisterWellKnownServiceType(typeof(MyRemoteObject), "MyRemoteObject.rem", WellKnownObjectMode.Singleton);

            string[] urls = tcpChannel.GetUrlsForUri("MyRemoteObject.rem");
            string objectUrl = urls[0];
            string objectUri = null;
            string channelUri = tcpChannel.Parse(objectUrl, out objectUri);

            Console.WriteLine("The URL for the object is {0}.", objectUrl);
            Console.WriteLine("The URI for the object is {0}.", objectUri);
            Console.WriteLine("The URI for the channel is {0}.", channelUri);
            Console.WriteLine("Remoting server is now listening...");
            Console.WriteLine("Press Enter to exit.");
            Console.ReadLine();
        }
    }
}

Yazmış olduğumuz kodları sırasıyla şu şekilde açıklayalım.

• TcpChannel class’ının parametre olarak alacağı IDictionary tipindeki collection object’imizi oluşturduk ve bu collection’a channel’ın ismi olan “name” değerini, channel’ın üzerinde çalışacağı port olan “port” değerini ve birden fazla channel register edilmesi durumunda channel’ların öncelik sırasını belirleyen “priority” değerlerini tanımladık.
• TcpChannel tipindeki tcpChannel değişkenimizi create ettik ve seçmiş olduğumuz channel tipinin TCP olmasına rağmen biz formatter olarak Soap kullanacağımızı belirttik.
• tcpChannel değişkeni üzerinde tuttuğumuz channel’ımızı register ettik.
• Yapmış olduğumuz Remoting Configuration’ınını uygulamamız üzerinde register ettik. Bu işlem sırasında remotable type’ımızın Singleton modunda çalışacağını belirttik.
• Servisimiz ile ilgili URL ve URI bilgilerini sadece bilgi edinmek amacıyla ekrana yazdırdık.

Visual Studio üzerinde uygulamayı çalıştırdığımızda karşımıza aşağıdaki ekran gelir:

UYARI

Ekran görüntüsü içerisinde görünen IP adresi bilgisayarınızın network konfigürasyonuna göre farklılık gösterebilir.

RemotingServer class’ı içerisinde kullandığımız bazı method’lar ve görevleri aşağıdaki gibidir.

Remoting Formatter’ları

Channel’lar üzerinden gönderilecek ve alınacak olan bilgilerin tamamı, öncesinde serializa edilmeli ve ondan sonra ilgili channel kullanılarak sistemler arasında geçiş yapmalıdır. Bu işlem sırasında hem Remoting server’ı hem de Remoting client’ı aynı sistem üzerinde çalışacak şekilde configure edilmelidir. Aksi durumda server ya da client’ın gönderdiği herhangi bir mesaj, diğer taraf için anlamsız bir paket niteliği taşıyacaktır.

.NET Framework’ün içerisinde kullanılabilecek iki adet formatter bulunmaktadır. Bunlar System.Runtime.Serialization.Formatters.Binary namespace’i içerisinde bulunan BinaryFormatter ve System.Runtime.Serialization.Formatters.Soap namespace’i içerisinde bulunan SoapFormatter class’larıdır. Remoting mimarisi uygulama geliştiricilerin kendi formatter’larını geliştirmelerine izin vermektedir. Bunun için yazılım geliştiren kişilerin System.Runtime.Remoting.Messaging namespace’i içerisinde bulunan IRemotingFormatter interface’ini implement edilmesi yeterlidir.

NOT

System.Runtime.Remoting.Messaging.IRemotingFormatter interface’i  System.Runtime.Serialization.IFormatter interface’ini kendi içerisinde implement etmektedir. Formatter’ların yapacağı işin büyük bir kısmı System.Runtime.Serialization.IFormatter interface’i içerisinde tanımlı olan method’ların implementasyonunda belirlenecektir.

Genel olarak avantajlarından ve dezavantajlarından bahsedeceğimiz SoapFormatter ve BinaryFormatter’ların Tcp, Http ya da Ipc channel’ları üzerinde kullanım kısıtlamaları bulunmamaktadır. Yani uygun formatter’a ve uygun channel’a karar verildikten sonra hem SoapFormatter hem de BinaryFormatter istenilen channel’la kullanılabilir. Ayrıca yukarıda anlatılmış olduğu gibi IRemotingFormatter interface’ini implement eden herhangi bir custom formatter da Tcp, Http ya da Ipc channel farkı gözetmeksizin istenilen channel üzerinde kullanılabilir.

SoapFormatter

SOAP kelimesi Simple Object Access Protocol’ün kısaltılmış halidir. Server ve client arasındaki iletişimin XML altyapısı kullanılarak sağlanması mantığına dayanır. Farklı yapılar ve ya farklı programlama dillerinin XML konusunda verdiği desteğe dayanarak birbirlerinden farklı şekillerde çalışan sistemlerin iletişimi için kullanılabilir.. SOAP kullanımında gönderilen paketler içerisinde hem paketin XML dosyasından nasıl deserialize edileceği bilgisi hem de paketin içeriği gönderildiğinden paket boyutları beklenen boyutların üstüne çıkabilir. Bu da SoapFormatter’ın sistemi normalinden daha fazla yorması demektir.

UYARI

SoapFormatter üzerinden sunulacak method’lar yalnızca public olarak tanımlanmış method’lar olabilir.

BinaryFormatter

Binary formatting kullanılması durumunda paketler SOAP formatting’e göre daha ufak boyutlara sahip olacaktır. Bu network trafiği ve hız açısından büyük bir avantaj olarak görülebilir. BinaryFormatter’ın en büyük dezavantajı yalnızca .NET ile geliştirilen uygulamalar tarafından kullanılabilir olmasıdır. Fakat performansın önemli olduğu ve hem server’ın hem de client’ın .NET ile geliştirilmesi durumunda BinaryFormatter SoapFormatter’tan daha performanslı çalışacak ve yalnızca .NET ile geliştirilen uygulamalar arasında çalışabiliyor olmasının getirdiği dezavantajlar sistem açısından bir önem teşkil etmeyecektir.

NOT

BinaryFormatter üzerinden sunulacak method’lar hem public hem de private olarak tanımlanmış method’lar olabilir.

Remoting Channel’ları

Remoting server’ları ve Remoting client’ları karşılıklı olarak farklı protokoller üzerinde haberleşme şansına sahiptir ve bu protokoller Remoting kapsamında “channel” olarak isimlendirilmektedir. Channel’lar ile ilgili tüm class ve interface’ler System.Runtime.Remoting.Channels namespace’i içerisinde bulunmaktadır.

.NET Framework içerisinde, hazır olarak kullanılabilir halde üç tipte channel bulunmaktadır. Bu channel’lar şu şekildedir;

• System.Runtime.Remoting.Channels.Http namespace’i içerisinde yer alan HTTP (Hyper Text Transfer Protocol) protokolünü kullanan channel’lar.
• System.Runtime.Remoting.Channels.Tcp namespace’i içerisinde yer alan TCP (Transmission Control Protocol) protokolünü kullanan channel’lar.
• System.Runtime.Remoting.Channels.Ipc namespace’i içerisinde yer alan IPC (Interprocess Communication) protokolünü kullanan channel’lar.

Channel’lar üç farklı tipteyken, protokollerin içerisinde bulunan channel sayısının üçten fazla olmasının sebebi Remoting server’larının ve Remoting Client’larının farklı channel’lardan türetiliyor olmalarıdır.

Daha detaya inersek, Remoting server’ları System.Runtime.Remoting.Channels.IChannelReceiver interface’ini implement eden herhangi bir class olmalıyken, Remoting client’ları da System.Runtime.Remoting.Channels.IChannelSender interface’ini implement eden herhangi bir class olmalıdır. Bununla birlikte System.Runtime.Remoting.Channels.IChannelReceiver ve System.Runtime.Remoting.Channels.IChannelSender interface’lerinin her ikisini birden implement ederek hem Remoting client’ı üzerinde hem de Remoting server’ı üzerinde çalışabilecek bir channel oluşturulabilir.

Verdiğimiz detaylardan yola çıkarak System.Runtime.Remoting.Channels.Http, System.Runtime.Remoting.Channels.Tcp ve System.Runtime.Remoting.Channels.Ipc namespace’leri içerisinde bulunan ve channel olarak kullanabileceğimiz class’ları görelim.

Tablo 3.1.1: .NET Framework içerisinde bulunan hazır Remoting Channel’ları.

UYARI

System.Runtime.Remoting.Channels.Http, System.Runtime.Remoting.Channels.Tcp ve System.Runtime.Remoting.Channels.Ipc namespace’leri, üzerinde çalıştığınız projenizde System.Runtime.Remoting assembly’sine referans vermediğiniz sürece ulaşılamayacaktır. Bu sebeple projenizin Add Reference bölümünü kullanarak bu assembly’i reference olarak eklemeniz gerekmektedir.

Bu üç protokolün kullanım açısından çeşitli avantajlar ve dezavantajlar sunmaktadırlar. HTTP protokolü kullanılması şu avantajlar ve dezavantajları beraberinde getirmektedir;

• Remoting server’ı ve client’ları farklı lokasyonlarda, örneğin server ve client’ların birbirine LAN (Local Area Network) ile değil de Internet gibi herhangi bir WAN (Wild Area Network) ile bir ağ üzerinden bağlı olması durumunda paketlerin firewall ve ya benzeri güvenlik sistemleri tarafından engellenme riski çoğunlukla yoktur.
• HTTP protokolü üzerinde çalışacak Remoting uygulamalarının IIS gibi sunucular üzerinden çalıştırılması sağlanabilir.
• Sunucu üzerinde Windows Authentication ve ya SSL (Secure Socket Layer) kullanılması durumunda network güvenliği başka bir gereksinime ihtiyaç duyulmadan sağlanabilir.
• HTTP protokolü aynı anda çok fazla request gelmesi durumunda işlemlere geç cevap verebileceği için sistemin yoğun olduğu durumlarda yavaş çalışabilir.
• HTTP protokolü üzerinden transfer edilecek olan mesajlar ekstra header bilgilerinin yüklenmesinden dolayı yavaşlıklara sebep olabilir.

TCP protokolünün kullanılması durumunda ise şu avantaj ve dezavantajlara sahiptir;

• TCP protokolü daha alt seviye paketleri algılayabildiği için network trafiğini önemli ölçüde az kullanacaktır ve bu da sistem hızını arttıracaktır.
• Özellikle LAN üzerinde çalışan sistemlerde TCP protokolünün kullanılması tavsiye edilir.
• Firewall gibi güvenlik araçları kullanılıyorsa TCP protokolü üzerinde kullanılacak port’ların yetkilendirmeye dahil edilmesi gerekir.
• System.Security namespace’i içerisinde bulunan ilgili class’ları kullanarak özel bir güvenlik sistemi geliştirilmediği sürece herhangi bir ön güvenlik sistemine sahip değildir.

IPC protokolünün kullanılması durumunda ise şu avantaj ve dezavantajlara sahiptir;

• IPC protokolü herhangi bir network connection’ı kullanmamaktadır. Bu sebeple hem TCP hem de HTTP protokollerine göre çok daha hızlı çalışır.
• IPC protokolü sadece aynı bilgisayar üzerinde bulunan application domain’leri arasında iletişim kurulması amacıyla kullanılabilir. Bu da IPC protokolünün farklı bilgisayarlar üzerinde çalışan uygulamalar arasında iletişim kuramayacağı anlamına gelir.

UYARI

IPC protokolünü yalnızca aynı bilgisayar üzerindeki application domain’lerinin iletişimi amacıyla kullanılabilir. IPC protokolü bilgisayarınızın içerisinde yer aldığı network connection’larını kullanabilme yeteneğine sahip değildir.